Nieuwsbrief van januari 2020

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Queretaro, 9 november 2019

Beste,

Begin deze maand ging een jongetje van elf jaar naar zijn school, Colegio Cervantes in Torreon, en vroeg de juf om even naar het WC te mogen gaan. Hij keerde gewapend terug en begon een schietpartij waarin juf Maria om het leven kwam en verschillende kinderen werden gewond. Daarna schoot het jongetje zichzelf neer. Hij had twee wapens van zijn grootvader meegepakt.

Geweld is hier spijtig genoeg al bijna geen nieuws meer. In deelstaat Guanajuato, op een paar kilometers van hier, waren er tot vorig weekend reeds 350 moorden vermeld, meestal in verband met de georganiseerde misdaad. Verschillende deelstaten hier zijn werkelijk rampzalig: Guanajuato, Guerrero, Michoacan, Veracruz, Chihuahua en Tamaulipas.

Vroeger trokken de migranten “sans papiers” uit Honduras, Guatemala, El Salvador, langs Tamaulipas om naar de Verenigde Staten te gaan, want dat is veruit de kortste weg (langs de Atlantische kust), maar vele honderden, wellicht duizenden, “verdwenen” en het werd groot tragisch nieuws toen meer dan 70 lijken gevonden werden in een boerderij van San Fernando, waar deze migranten als slaven werkten voor de drugsmaffia en koelbloedig werden afgemaakt. Nu gaan de migranten, dikwijls in karavaan, langs de andere kant naar de grens, via Tijuana, meer dan duizend kilometer extra baan (dikwijls stappend). Het was er jarenlang zo gevaarlijk in deelstaat Tamaulipas dat plaatselijke bewoners die wilden reizen via de autostrade naar een andere stad om zes uur ‘s morgens naar het politiebureau gingen. Met patrouillewagens vooraan en achteraan trokken ze dan allemaal samen de weg op, in de hoop wat meer veiligheid te hebben.

Het blijft geweldig moeilijk in heel die deelstaat. Vorige zomer mochten we Jorge en zijn gezin ontvangen in onze zomercursus Samenwerkingsspelen voor de Vrede. Ze kwamen met de auto vanuit Matamoros (net op de grens met de Verenigde Staten), meer dan 12 uur rijden, geloof ik. Hij was meteen onder de indruk en had een voorstel: kunnen we een gelijkaardige cursus houden in Matamoros? Het originele plan was een lang weekend te gebruiken (met maandag als vrije dag) dat steevast de eerste dagen van februari valt.

Morgen is het zover, we trekken naar Matamoros. Het eerste voorstel, sinds augustus vorig jaar: twee werkwinkels voor een totaal van zo’n 60-80 leerkrachten. Een goede week terug kwam er echter een dringend bericht: kunnen we nog een werkwinkel openen, want er zullen méér dan 100 inschrijvingen zijn. Het werd natuurlijk heel hard zoeken, want iedereen van ons vrijwilligersteam heeft zijn vast werk en onze internaatcursussen gaan daarom meestal op vrije dagen door. Gelukkig vonden we Noel toch bereid: hij kon zich vijf dagen vrij maken op zo’n korte tijd.

Het worden dus drie werkwinkels, Noel, Eduardo en ikzelf zullen elk een groep van meer dan 30 leerkrachten hebben. Dat is alleszins de planning, want op het laatste ogenblik kan er nog veel veranderen. Jorge heeft alvast een hele groep medewerk(st)ers opgetrommeld en een hele lagere secundaire school staat ter beschikking voor de cursus, van donderdag tot zaterdag. Uiteindelijk dus niet echt tijdens het lange weekend, maar een stuk ervoor.

Volgens Jorge zou dit slechts de eerste keer zijn van een jaarlijkse cursus, steeds in Matamoros, op de grens met de Verenigde Staten, in de moeilijke deelstaat Tamaulipas. Het is een heuse uitdaging en zo te zien met veel succes. Er is echt een grote nood overal in Mexico om dingen te veranderen en gelukkig is er ook veel hoop dat het deze keer toch zou kunnen, met een regering die zijn best doet om corruptie en geweld te verminderen. Maar dat zal zeker niet lukken als we niet bijspringen met honderden, duizenden plaatselijke inspanningen.

Hier in de buurt is het zeker ook niet eenvoudig, in deelstaat Guanajuato, waar we steeds onze internaatcursussen houden (op zo’n 10 kilometer van Querétaro). Ik mag binnen een paar dagen ook werken met de plaatselijke mensenrechtencommissie. Elke deelstaat heeft er zo een, naast de nationale mensenrechtencommissie waar ook nog meer dan duizend mensen werken. Je zou kunnen denken dat hier allang geen problemen meer zijn met verschillende duizenden mensen tewerk in al die commissies. In Guanajuato zal ik een volle dag werken met 110 personeelsleden mensenrechten. Een vijfentwintigtal ervan hebben reeds internaatcursussen bij ons gevolgd en nu wordt het een massieve vormings-dag, met wat wij aan te bieden hebben. Geen technische steun om schendingen van mensenrechten te onderzoeken, maar ideeën om te werken in vorming en onderwijs, en om het team beter te helpen samenwerken. De lat ligt zeker hoog, en we hopen werkelijk iets bij te dragen.

Het belooft dit werkjaar ook een internationaal jaar te worden. Sinds vele jaren steunen we een project in Quetzaltenango, Guatemala, en bijna elke zomer gaat er minstens één van onze vrijwilligersploegen naar hun zomercursus die “Festival voor het Leven” heet. Ik ben er zelf een tiental keer geweest, een vijftal zomercursussen en een hele reeks intensieve cursussen voor hun plaatselijke ploeg. Deze zomer is het weer mijn beurt om te gaan (het is zeker vier jaar geleden). En ineens lopen er uitnodigingen binnen voor Argentinië (volgende week, een grote school in Campana) en een reeks cursussen in Colombia, wellicht in Cali, Bogotá en Barranquilla, gepland in de tweede helft van mei. De laatste internaatcursussen hadden we ook steeds mensen uit het buitenland: Dominicaanse republiek (2 in maart), Costa Rica (1 in juli en 2 in november) en Guatemala (2 in november) en wellicht krijgen we bezoek van drie mensen uit Costa Rica de volgende lentecursus (van 12 tot 16 maart).

Voor die cursus zijn we nu al veertien dagen hard aan het promoten. We sturen duizenden mails en binnen een paar dagen begint ook de intensieve campagne met WhatsApp. Op dit ogenblik hebben we reeds 19 betaalde inschrijvingen en een tiental die beloven vlug het voorschot te storten. We hopen zo’n 100 mensen te mogen ontvangen in vier verschillende werkwinkels. Deze keer komt Mercedes van Nicaragua en zij heeft steeds een wachtlijst (mensen die niet op tijd inschreven en geen plaats meer hebben) en de mensen gaan geweldig tevreden naar huis. Hartelijk dank voor al jullie morele en financiële steun om dit mogelijk te maken.

Frans Limpens

EDHUCA MEXICO n.g.o. van FRANS LIMPENS
Thuisadres:
Plaza de San Zeferino 234
Col Plazas del Sol
Segunda Section
76099 QRO Queretaro
MEXICO
Tel / Fax : 00 52 442 / 22 33 514
franslimpens@yahoo.com.au

Steun aan het project zonder fiscaal attest op rekeningnummer:
BEO3 0010 7721 2884 op naam van Frans Limpens p.a. Goudbloemstraat 53,9300 Aalst

Steun met fiscaal attest vanaf 40 € op jaarbasis op rekeningnummer:
BE84 4358 0341 0159 van VIA DON BOSCO Guldendallaan 90,1015 Brussel
met vermelding: B 459 Edhuca Mexico; Attest aub.